Het schaduwcircus – Lidia Brankovic
Inleiding
Dit prentenboek heeft wat uitleg nodig om de inhoud te begrijpen. De schrijfster draagt het prentenboek op aan haar grootouders Milomirka, Petar, Dobrina en Dragoslav. “En voor al onze voorouders, wier schaduwen we in ons meedragen.” Met schaduwen worden hier dus eigenlijk bedoeld de eigenschappen van en herinneringen aan de voorouders. “Binnen in ieder van ons kun je een plek vinden die helemaal geheim is, en helemaal privé. Die plek is zo geheim en zo privé dat je gemakkelijk vergeet dat ze bestaat. Daar op die plek spelen de schaduwen.”
Lika
Hoofdpersonage is het meisje Lika. Ze had nooit zoveel nagedacht over haar schaduw. Soms was hij lang en soms was hij kort. Maar op een dag gaat haar schaduw zich vreemd gedragen. Hij volgt niet precies haar bewegingen, maar is heel eigenwijs. Lika vindt het vreemd en eigenlijk vindt ze de schaduw stout en besluit om haar te negeren. Na een tijdje krijgt ze er genoeg van en spreekt ze de schaduw toe, maar die luistert niet. Ze probeert aan haar schaduw te ontsnappen en gaat in het donker zitten, want in het donker zijn geen schaduwen.
De schaduw doet haar eigen zin
Het gaat zelfs zover dat de schaduw haar oppakt en meeneemt naar de schaduwberg en de schaduwvallei. In die vallei staat het schaduwcircus. Lika wordt de circustent ingeduwd. Ze vindt het allemaal niet leuk. Ze begint te trillen en doet haar ogen even dicht. Als ze weer kijkt, ziet ze opeens haar eigen schaduw en vindt die niet eng of gemeen. De schaduw wordt zelfs haar vriendin. Alleen door naar haar schaduw te luisteren, kan Lika de weg naar huis terugvinden. In een luchtballon zweven ze weg en dan wordt ze wakker in haar eigen bed.
Onbewust
De schaduwen zijn eigenlijk de onbewuste eigenschappen en gevoelens die we van onze voorouders hebben meegekregen. Soms komen die aan de oppervlakte en gedragen we ons niet zoals we gewend zijn. Op de eerste illustratie zien we dan ook dat de schaduwen van binnen zitten. Het kunnen sombere gedachten zijn, maar ook vrolijke. Volgens Brankovic kunnen we het beste meebewegen.
Sommige illustraties zijn heel donker met spookachtige schaduwen en ik kan me voorstellen dat gevoelige kinderen ze eng vinden. Het is een prentenboek, maar omdat het nogal wat uitleg vergt, lijkt het me geschikt voor kinderen vanaf zes jaar.
Uitgegeven door Horizon
Vertaling: Edward van de Vendel
