Post Mortem – Frank van de Goot
Als je het niet weet, moet je het uitzoeken
Dokter Frank van de Goot is forensisch en klinisch patholoog. Klinische pathologie is gericht op het stellen van diagnoses bij levende mensen door o.a. weefselonderzoek. Een forensisch patholoog werkt meestal in opdracht van justitie als er het vermoeden is van een misdrijf of verdachte omstandigheden rondom de doodsoorzaak. In Nederland zijn weinig forensisch pathologen, de bekendste uit vroeger jaren was dokter Jan Zeldenrust (1907 – 1990), tegenwoordig is dat dokter Frank van de Goot. Van 2016-2018 presenteerde hij het tv-programma Doden liegen niet, en nu is er dus ook een boek verschenen.
Uitleg
Elk hoofdstuk begint met een uitleg, ‘pathologie voor leken’. In het eerste hoofdstuk is dat de zogenaamde Y-snede. Er wordt van de ene schouder naar de andere schouder en vanuit het midden in een rechte lijn langs de navel een snee gemaakt. Hierdoor is er gelijk een goed zicht op vetweefsel en organen en het lichaam ziet er na de sectie ook weer toonbaar uit. Andere hoofdstukken gaan o.a. over wurging, verdrinking, blikseminslag, de uitwendige schouw, ontbinding en schedellichting. Hierna legt hij aan de hand van veelal geruchtmakende en opzienbarende zaken uit hoe hij de doodsoorzaak weet te achterhalen. Het is vaak een ingewikkelde puzzel waar hij zich helemaal in vast bijt, de uitdrukking ‘kan niet’ komt in zijn woordenboek niet voor.
Bekende zaak
Een van de bekende zaken is die van de verdachte dood van het achtjarige meisje Sharleyne Remouchamps. Ze werd in 2015 dood gevonden onderaan de flat waar zij met haar moeder woonde, haar teddybeer naast haar. Eerder ging de politie uit van een noodlottig ongeval, maar toen er in haar kamer een briefje werd gevonden waarin ze schreef dat ze haar moeder haatte, was de conclusie dat ze na een ruzie met haar moeder zelfmoord had gepleegd. Haar vader kon dat niet accepteren en vroeg Van de Goot om een second opinion. Die riep de hulp in van een grote groep kinderen van 8 jaar. In een sportzaal zette hij een brug neer met een legger van 90 cm (de hoogte van de balustrade) daar moesten de kinderen overheen klimmen met een knuffel in hun hand. Alle kinderen pakten met tenminste één hand de legger vast. Daarmee toonde hij aan dat Sharleyne dus ook de balustrade zou moeten hebben vastgepakt voor ze omlaag zou zijn gesprongen en zou haar DNA op de balustrade aanwezig moeten zijn. Echter de vingerafdruk en het DNA die op de balustrade waren gevonden, waren niet die van Sharleyne. De moeder werd na een eerste vrijspraak alsnog veroordeeld.
Bijzondere experimenten
Van de Goot gaat ver in het naar boven halen van de waarheid en is een goede klant bij de bouwmarkt, tuincentrum en het slachthuis. Nadat er bij het graven voor een nieuwe snelweg het lichaam van een man was gevonden werd hem gevraagd hoelang de dode onder de grond had gelegen. Om dat te onderzoeken liet hij in de tuin van zijn moeder een kuub bosgrond en zeegrond storten. Vervolgens vulde hij 50 bakken met bosgrond en 50 met zeegrond. Daarna haalde hij bij het slachthuis varkenspootjes. Deze begroef hij in de verschillende grondsoorten en gedurende verschillende tijden en omstandigheden om zo het proces van ontbinding te kunnen volgen. Ook heeft hij eens de schuur van zijn moeder gebruikt om honderden verdronken bisamratten op kenmerken van verdrinking te onderzoeken. Zijn moeder wist daar niets van, die vond het allemaal best wat hij deed en zorgde voor thee en chocolaatjes.
Interessant en soms hilarisch
Post Mortem is geen zwaar of moeilijk boek, maar makkelijk leesbaar en met humor verteld door Frank van de Goot en opgetekend door Marja West. De mooie, soms bizarre tekeningen van Rebecca Tofani zijn een goede aanvulling. Het boek is boeiend en leerzaam, het laat zien hoe moeilijk het soms kan zijn een doodsoorzaak te achterhalen.
Nelleke Feller
Boek bestellen!
