Blind vertrouwen
Lucca – Jens Christian Grøndahl – Vertaling: Gerard Cruys – Meulenhof – 399 blz.
Het lijkt er sterk op dat Lucca beter en intenser kan onderscheiden waar het in het leven op aankomt, nadat ze door blindheid werd getroffen. Het is in deze omwenteling van haar leven, dat ze Robert leert kennen. Robert is arts in het ziekenhuis waar Lucca na haar ongeval is opgenomen, en hij raakt meer betrokken bij het leven van zijn patiënt dan wat normalerwijze van een arts verwacht kan worden. De auteur verwoordt beeldend en vol symbolische zinswendingen het pad van betrokkenheid dat de arts in het leven van Lucca verkent. Lucca wijst in het ziekenhuis én daarna, elk contact met haar partner Andreas af.
Robert is daar niet alleen door getroffen, het intrigeert hem. Begrijpelijk als je in de eerste pagina’s leest dat ze in een vlaag van zinsverbijstering, in volle vaart op een vrachtwagen botst, nadat Andreas heeft meegedeeld dat hij geen toekomst meer ziet in het thuis die ze samen vorm hebben gegeven. De spijt en de toenadering van Andreas komen te laat en Robert neemt Lucca uit het revalidatiecentrum mee naar zijn eigen huis. In een vorm van absolute neutraliteit waarin de emoties niet beïnvloed worden door wat zij kan zien of wat hij van haar leven weet, beschrijft de auteur wat deze twee gekwetste mensen voor elkaar betekenen. Meanderend stroomt het verhaal naar een samenvloeiend nieuw begin; ook voor Robert die met zijn bestemming worstelt na zijn eigen scheiding.
De contacten in de papa-weekends met zijn dochter Lea, die zelf vrouw wordt en hem minder nodig heeft, doen hem vragen stellen over zijn eindigheid, zijn gemaakte keuzes, zijn weten en niet-weten. De vele mijmeringen die tot uiting komen in de tocht die ze samen ondernemen naar de Italiaanse stad waar Lucca haar naam aan heeft ontleend, monden uit in een treffend slot : Het vertrouwen is zo sterk dat hij haar alleen met haar blindenstok op de wandel laat gaan. Zoekend treffen ze elkaar in het midden van het marktplein, waarbij ze in aanvaarding van haar nieuwe leven, met andere mogelijkheden en beperkingen kan zeggen dat ze zelf wel de weg kan vinden.
Een ‘mooi’ boek, dat bij momenten wel wat energie vraagt, wil je het helemaal doorlezen. De auteur kent de kunst om wat ten diepste in mensen leeft in woorden te gieten. Toch gaat de soms eindeloos lijkende beschrijving van de vele inhoudsloze relaties die Lucca heeft, voor ze Andreas leert kennen gauw vervelen. Het kan dat het de bedoeling is van de auteur om de kroniek te schrijven van een naar zichzelf zoekende generatie, maar daar heb je als lezer het gissen naar.
Geert Vandamme
