Een liefdes geschiedenis die flinterdun leek
De mannen van Raan – Martine de Jong – Uitgeverij Podium -206 blz.
Martine de Jong is een veertigjarige schrijfster die naast de schrijfsels op haar blog (de website 10e.nl) ook voor de Volkskrant stukjes schrijft over het befaamde televisie programma ‘Wie is de mol’. De mannen van Raan is haar debuutroman en een debuut vind ik altijd spannend. Hoe schrijft de schrijfster, hoe bouwt ze haar zinnen op en hoe componeert ze haar verhaal. Uitgeverij Podium is niet de eerste de beste en om je roman aan een uitgevrij van dit kaliber te slijten moet je manuscript wel potentie in zich hebben. Haar stukjes voor de Volkskrant kunnen daarbij geholpen hebben, maar zullen niet doorslaggevend geweest zijn. Dus aan de slag.
De naam van de roman voorspelt dat we vermoedelijk met een nymfomane te maken hebben en ook het doolhofachtige hart op de cover van het boek voorspelt niet veel goeds. De voornamen van de twee hoofdpersonen zijn vreemd maar storen mij niet. De protagonist is de nog jonge programmeur Per Pennings en zijn nog jongere antagonist is Raan, een vlotte jongere vrouw of meisje zo u wilt. Er ontwikkelt zich een betrekkelijk eenvoudige liefdesgeschiedenis, zoals er al veel beschreven zijn. In die zin is deze roman niet nieuw of vernieuwend, integendeel het lijkt (let wel, ik leg de nadruk op ‘lijkt’) een flinterdun kasteelromannetje. Per wordt verliefd op Raan en er ontwikkelt zich een wat bizarre afhankelijkheid van deze jonge vrijmoedige vrouwenversierder, aan de zeer jeugdige en nog thuis wonende spring-in-het-veld Raan.
Dan merkt Per dat Raan soms plotseling verdwijnt, zomaar in het niets en ze laat dan niets van zich horen. Haar mobiel blijft dood voor Per die geen idee heeft waar ze is of wat ze uitspookt. Hij durft haar niet te confronteren met haar jaloersmakende gedrag en gaat uiteindelijk uit wraak vreemd in een Duits wc-hokje. Meestal een probaat middel bij relationele spanning. Al snel volgt het onthullende slot waar ik u niets over ga zeggen behalve dat het goed gevonden is.
Wel ga ik u zeggen dat deze roman allerminst een drie stuiverromannetje is. Het boek greep mij vanaf bladzijde vijf beet en liet me niet meer los, ik moest lezen. Martine weet ongelofelijk boeiend te schrijven, intrigerende karakters op te bouwen en een geloofwaardig bijna spannend verhaal te af te leveren. Hoewel het niet een heel verrassend verhaal is, vind ik het krachtig genoeg neergezet om dit boek te benoemen als literatuur. Martine moet vooral doorgaan met schrijven want er huist een schrijfster in haar waar potentie in zit.
Nog een leuke bijkomstigheid aan De mannen van Raan vind ik, dat de schrijfster zich verplaatst in de mannelijke hoofdpersoon inclusief zijn seksualiteit. Martine heeft zeker geprobeerd zich in te leven in het denken, de lust en seksbeleving van Per. Haar pogingen om als man te denken en te schrijven zijn niet helemaal gelukt, maar wel een beetje ontwapenend. Martine schrijft mooi, meestal geloofwaardig en gewoon goed. Een echte aanrader. Wel zou ik, als ik Martine was, de uitgever verzoeken een andere cover te maken. Deze vind ik ronduit slecht, saai en vlak en deed me eerder vermoeden dat ik te maken had met een studieboek dat handelt over de aanleg van doolhoven, dan dat er zich een prachtige roman achter schuilhoudt.
