Een spannende roman met een bloedstollend eind
Ripper – Isabel Allende – Wereldbibliotheek – 398 blz.
Bij toeval is Isabel Allende schrijver geworden. Het begon allemaal met het schrijven van brieven aan haar oude grootvader die op sterven lag. De brieven resulteerden in haar debuutroman Het huis met de geesten uit 1983. Je zou het werk van Allende als typisch Zuid-Amerikaans kunnen bestempelen. Het wordt als magisch realistisch gezien en is als zodanig verwant aan de boeken van Gabriel Garcia Márquez, maar het wordt door de critici veel minder beoordeeld. Haar boeken bevatten nogal omslachtige vertellingen die door velen, voornamelijk haar vrouwelijke fans die de hoofdmoot vormen van haar lezers, zeer op prijs worden gesteld. Allende is een bestsellerauteur, de boeken gaan met miljoenen over de toonbank en dus lacht ze om het commentaar van de critici. Gerenommeerde recensenten bespreken haar boeken al jaren niet meer, maar nu is er dan Ripper.
Ripper is een afwijkend boek in Allendes oeuvre en hoewel ze haar stijl natuurlijk niet helemaal kan loslaten, is ze er deze keer in geslaagd om iets meer to the point te schrijven. Niet helemaal, want ik vind de introductie van de hoofdpersonen, na het zeer spannende en opzienbarende begin van het boek, nogal omslachtig. Indiana Jackson is een eigenwijze alleenstaande moeder in San Francisco die de kost verdient met allerlei therapieën en alternatieve behandelingen. Ze heeft o.a. ex-marinier Ryan Miller en kunstkenner Alan Keller onder haar patiënten.
Haar dochter Amanda is verslaafd aan het computerspel Ripper dat ze met mensen over de hele wereld speelt. Uiteraard is het spel en dus ook het boek vernoemd naar Jack the Ripper, de illustere moordenaar die in het Londen aan het eind van de negentiende eeuw op lugubere wijze prostituees van het leven beroofde. Een psychopaat die nooit is opgespoord en die de gemoederen nog steeds bezig houdt.
Als er in San Francisco een aantal bizarre moorden plaatsvindt gaan Amanda en haar spelgenoten zich daarmee bemoeien. De politie krijgt namelijk geen grip op de moordenaar en is ten einde raad. Het heeft er alle schijn van dat Amanda en haar vrienden de misdaden gaan oplossen, totdat het verhaal een wending neemt die niemand verwacht.
Kwam het boek na het spannende begin nogal traag op gang door de beschrijvingen van een aantal hoofdpersonen, aan het eind maakt Allende het goed door de gebeurtenissen als speelse ratten over elkaar heen te laten buitelen.
Het boek is goed opgebouwd, met een verrassende plot, heeft personages die je bijblijven, maar is geen thriller in de traditionele zin van het woord. Het is een spannende roman met een behoorlijk bloedstollende ontknoping. Deze keer dus niet alleen leesvoer voor haar vrouwelijke fans die aan haar magisch realistische stijl gewend zijn, maar Allende zal in de nadagen van haar schrijverscarrière – ze is intussen 71 jaar – ook eindelijk een schare mannelijke lezers trekken.
