Een etterbakje met een goed hart
Billy – Phil Earle – Vertaald door Hilke Makkink – Callenbach – 221 blz.
Phil Earle (1974) was vroeger zelf niet echt een lezer. Af en toe een stripboek of een simpele Hollywood-roman konden hem nog wel bekoren, maar hij sportte liever, speelde toneel of zong in verschillende bandjes. Maar na zijn studie begon hij te werken in een kindertehuis, waar hij de ervaringen opdeed waarop hij het boek en de personage Billy heeft gebaseerd. Billy Finn is een klier. Een etterbak eerste klas. Hij schopt, slaat, spijbelt van school. Billy is een last voor zijn begeleiders in het tehuis waar hij woont. Maar toch. Iets in Billy intrigeert. Wat zit er achter zijn agressie? Vechtende tehuisgenoten, en ongeïnteresseerde moeder, een agressieve stiefvader, een gedisciplineerde tehuisbegeleider, een hulpeloos broertje en zusje, een verraderlijke vriendin en nog veel meer.
Het zit Billy niet mee. Het is geen wonder dat Billy altijd maar boos is. Eigenlijk is hij een hele lieve jongen. Maar kun je dat laten merken in een omgeving als die van Billy? Of moet je sterk en vijandig zijn naar alles en iedereen om jezelf te beschermen?
“Er gaat zelden een dag voorbij in ons tehuis zonder dat er gevochten wordt. Meestal begint het al tijdens het ontbijt, als bijvoorbeeld iemand de cornflakes opgegeten heeft, waarop jij net je zinnen gezet had, Van de belangrijke dingen in het leven, weet je wel. Het is ook niet gek dat bij het minste of geringste meteen geknokt wordt. Zodra ik ’s ochtends mijn ogen open en me realiseer dat ik nog altijd in Oldfield House zit, voel ik me meteen weer behoorlijke agressief worden.”
Niet alle zinnen in Billy zijn even mooi, met name in het begin had ik zo mijn twijfels, maar ik kan niet zeggen of het aan de schrijver of aan de vertaler ligt. Maar uiteindelijk valt ook dat wel mee, en stoort het verder niet. Je wil toch verder lezen.
Het verhaal dat Phil Earle op papier heeft gezet is een goed verhaal. Je gaat in de loop van het boek echt van Billy houden. Je weet wat hij allemaal uitspookt, maar je ziet ook wat erachter schuilgaat. Met name in de scènes met zijn tweelingbroertje- en zusje Louis en Lizzie blijkt Billy een schat van een jongen. Ook vriendin Daisy kan altijd op hem rekenen om op een bankje rond te hangen en de gedachten op nul te zetten. Zelfs de band met begeleider Ronnie, oftewel ‘de Kolonel’, is niet zo slecht als het lijkt. Earle sleept de lezer van het begin tot het eind mee. Al hoef je voor een etterbak als Billy geen en-ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig te verwachten. Het leven van een tehuiskind gaat niet over rozen.
Er is inmiddels ook een vervolg geschreven op Being Billy (de originele titel van het boek): Saving Daisy. Als schrijver Earle Daisy’s verhaal ook zo pakkend heeft weten te schrijven, zie ik het boek graag tegemoet!
