Hoe je langzaam gek kunt worden

Tegenlicht – Esther Verhoef – Anthos – 563 blz

Esther Verhoef is vooral bekend als thrillerschrijfster, en dit genre beheerst ze erg goed. Met Tegenlicht laat ze zien dat ze ook het schrijven van een roman aankan. Verhoef kan zich goed inleven in anderen, al is het in dit verhaal minder moeilijk, omdat de roman deels is gebaseerd op haar eigen ervaringen. Wel heeft ze de gave om de gevoelens van de personages in haar verhalen zeer accuraat weer te geven, waardoor je inlevingsvermogen als lezer ook geprikkeld wordt.

In Tegenlicht leidt Vera Zagt zo goed als het gaat haar leven. Met een moeder die het grootste deel van Vera’s jeugd in psychiatrische inrichtingen heeft doorgebracht, en met een vader die zo autoritair is dat ze ook thuis in het leger lijkt te zitten, heeft ze een niet erg liefdevolle en gemakkelijke jeugd gehad. Daarnaast is ze gepest op school, wat haar zelfvertrouwen ook weinig goed heeft gedaan.
Nu is ze getrouwd met Lucien en ze heeft een leuke baan als dierenfotografe. Toch is haar leven niet zo stabiel als het lijkt. Ze voelt zich steeds minder gelukkig met Lucien en voelt zich niet echt op haar gemak is haar eigen huis. Ze raakt in paniek en wil uit haar leven vluchten. Maar door een opeenstapeling van gebeurtenissen pakt ook dit niet uit zoals ze had gehoopt. Langzaam zakt ze steeds verder weg in de misère. Kan ze nog uit deze put komen?

Als fotografe heeft Vera altijd haar camera om zich achter te verschuilen. De camera is een symbool voor de vele muren die ze om zich heen heeft gebouwd.
“Ik was nog geen etmaal met dit gezelschap op reis en ik verlangde nu al hevig naar de mogelijkheid om achter een zoeker weg te kruipen. De werkelijkheid was zoveel beter te verdragen als ze ingekaderd werd gepresenteerd, gefilterd door een hele reeks van achter elkaar geplaatste optische lenzen. Buffers van glas. Er was geen beter schild denkbaar dan een camera.”

Tegenlicht is met 563 bladzijden een dik boek. Gelukkig heeft Verhoef er wel aan gedacht om de hoofdstukken kort te houden, waardoor het gemakkelijk leest. Steeds om en om speelt het verhaal zich een aantal bladzijden af in het verleden en dan weer in het heden. Door deze opbouw kom je er ook in de loop van het verhaal achter wat er in het verleden van Vera heeft plaatsgevonden. Je wil alsmaar doorlezen om erachter te komen waarom Vera is zoals ze is. Door steeds meer over haar verleden te lezen, begrijp je de acties in het heden steeds beter.

Het boek leest gemakkelijk en soepel, het vlot en snel schrijven van Verhoef is zeker te prijzen. Ondanks de dikte van het boek, is het goed mogelijk de roman in een aantal dagen uit te lezen. De eerder genoemde omschrijvingen van gevoelens en gebeurtenissen waar Verhoef erg goed in is, zijn in sommige gevallen wel net iets te lang. Als je in twee zinnen omschrijft dat je vader je niet begrijpt, zijn de derde en vierde zin niet meer echt nodig. Een tweede kritiekpunt op het verhaal is dat de personages weinig indruk maken.

Ondertussen is het een tijdje geleden dat ik Tegenlicht heb gelezen, en ik moest echt even terugbladeren en stukjes lezen om weer in het verhaal te komen. Het voordeel daarvan is echter wel dat je de roman een jaar later nogmaals met veel plezier kunt lezen.

Al met al is Tegenlicht een lekkere luie-stoelroman. Het boek leest lekker weg en als je erin zit, wil je ook graag door blijven lezen. Het verhaal blijft niet lang hangen, maar is daarom heel geschikt om bij een volgende vakantie opnieuw te lezen.

Felice Beekhuis