Keiharde politieroman

Stille zonde – Karin Slaughter – Cargo – 427 blz.

In Stille zonde hoeven we niet lang te wachten op de eerste dode. In hoofdstuk een valt hij en twee mensen raken zwaargewond, terwijl het boek nog wel leek te beginnen met een gewone huiselijke scène tussen twee politiemensen, Lena Adams en haar jongere vriend motoragent Jared Long. De toon is gezet en Slaughter neemt ons aan de hand door het Amerikaanse thrillerland. Soms neemt ze even de tijd om ons wat meer te vertellen over de intermenselijke relaties, zoals die tussen dokter Sara Linton en rechercheur Will Trent. Zowel Adams, Linton als Trent zijn personages die in meer boeken van Slaughter voorkomen.
Als je niet alle boeken van Slaughter hebt gelezen, zoals ik, dan is het soms lastig om alle lijntjes die een oorsprong hebben in het verleden van de hoofdpersonen, te kunnen volgen. Slaughter gaat er vaak vanuit dat de lezer het wel weet en legt niet alles nog een keer uit, wat wel fijn is voor de kenners, maar voor niet-kenners dus minder.

De hoofdstukken zijn soms lang en niet allemaal even opwindend. Een onderhuidse spanning, die vind ik, in een thriller aanwezig moet zijn, voelde ik niet steeds. Vandaar mijn kwalificatie ‘politieroman’. Daar is niets mis mee. Het was een genre dat heel populair was voordat ‘thrillers’ in zwang raakten. Ineens lijkt het genre niet meer te bestaan. Alle spannende boeken met of zonder politiemensen of privédetectives worden tegenwoordig thrillers genoemd. Dit boek moest zelfs weer een literaire thriller genoemd worden, terwijl het literaire gehalte toch niet erg hoog is.
Will Trent en partner Faith Mitchell gaan op onderzoek uit. Heeft de aanslag op Jared Long, hij werd in hoofdstuk een neergeschoten, te maken met wat hij op het spoor is gekomen, of is er een verband met een zaak van Lena Adams? Lena schijnt het vermogen te hebben om onheil aan te trekken.

Will Trent krijgt het vaak voor zijn kiezen zoals blijkt uit dit stukje.
“Will begon weer wat regelmatiger te ademen. Uiteindelijk trok de misselijkheid weg. Dat gold helaas ook voor het verdoofde gevoel. Zijn lichaam zinderde van de pijn. Zijn neus leek gebroken. Zijn oogleden klopten. Zijn lip was gescheurd. Zijn hals voelde alsof er een scheermes overheen was gehaald en zijn hoofd bonkte op met het kloppen van zijn hart.”
Eenmaal op gang spat het bloed dus weer vaak van de bladzijden af. Een mislukte inval, de jacht op een gevaarlijke drugsbaas, de aanslag op Lena en Jared en een gruwelijke vondst in een drugspand, alles heeft te maken met een zaak die toch nog een heel onverwachte ontknoping krijgt, die Slaughter uiteraard vakkundig afwikkelt.

Slaughter, die bekend staat om haar gedegen voorbereiding, weet alle lijntjes keurig aan elkaar te knopen. Ze heeft weer een heel sterk verhaal geschreven. De liefhebbers van het harde politiegenre komen zeker aan hun trekken en krijgen met ruim vierhonderd bladzijden veel waar voor hun geld. Als je een subtiele thriller wilt, kun je beter geen Slaughter lezen.

Pieter Feller