Milouda – Abbie Chalgoum
Een verhaal dat gelezen moet worden
Eerlijk gezegd had ik nog nooit van Abbie Chalgoum gehoord, maar de flaptekst sprak me dermate aan dat ik Milouda graag wilde recenseren. En wat ben ik daar blij mee, want heel af en toe kom je verhalen tegen die een onuitwisbare en diepe indruk op je maken. Milouda is er daar zeker een van. Vanaf de eerste pagina voel je als lezer dat dit geen ‘gewoon’ verhaal is. Het is veel eerder een intieme getuigenis uit een leven dat te lang in gedwongen stilte heeft bestaan. Dit boek raakt met een zachte, oprechte en onontkoombare kracht.
Meer dan een biografie
Wat Abbie Chalgoum hier heeft geschreven, is meer dan een biografie. Het is een liefdevolle ode aan zijn Marokkaanse moeder, aan haar uithoudingsvermogen, aan haar onnoemelijke liefde voor haar ouders en haar kinderen, haar waardigheid en haar stille moed. Je voelt in elke zin de zorgvuldigheid, de tederheid en het respect waarmee de auteur het leven van zijn moeder heeft benaderd. Als lezer ben je geen toeschouwer, maar een vertrouweling. Je staat naast Milouda, je voelt haar onmacht, schuldgevoel, eenzaamheid, maar ook haar onverwoestbare wil en verborgen vechtlust om door te gaan. Daarnaast spat in elke pagina de grote liefde en het diepe respect dat Milouda’s kinderen voor haar hebben ervan af.
Rauw en hartverscheurend
Het verhaal is rauw en soms hartverscheurend, maar leunt nimmer op vals sentiment en is zeker nooit sensatiebelust. Juist de soberheid en soms brute eerlijkheid maken het zo aangrijpend. Milouda’s leven dat in de eerste veertien jaar gevormd werd door haar arme, maar liefdevolle thuissituatie, veranderde daarna in nog meer armoede die echter ook nog eens werd vergezeld door verlies, isolement, geweld en migratie. Alles wat Milouda is overkomen staat symbool voor de levens van ontelbare vrouwen wier stemmen zelden worden gehoord. En toch is dit boek geen aanklacht. Het is een verhaal over oneindige liefde, moederschap, bewondering, overleven en uiteindelijk over bevrijding.
Prachtig eerbetoon
Toen ik het boek dichtsloeg, bleef ik nog lang stil zitten. Met een brok in mijn keel, maar ook met grote waardering. De auteur heeft een ogenschijnlijk eenvoudig verhaal geschreven, maar niets is minder waar. Het is een verhaal dat een stevige plek in je hart opeist. Daarnaast is het een ontroerend, noodzakelijk en prachtig geschreven eerbetoon niet alleen aan deze vrouw, maar aan alle vrouwen die generaties lang onmenselijke lasten hebben gedragen zonder gezien of gehoord te worden.
Abby Chalgoum heeft met Milouda een verhaal geschreven dat gelezen móét worden.
