Mooie drama’s verpakt in sappig, rauw en zoet Vlaams
Eén mens is genoeg – Els Beerten – Querido – 251 blz.
Twee grootse romans schreef Els Beerten eerder, waarvan de tweede Allemaal willen we de hemel de meeste lof en prijzen oogstte. Nu is haar derde roman, voor jongvolwassenen, verschenen: Eén mens is genoeg. Omdat het Vlaams bij haar in goede handen is, en afwisselend sappig, rauw en zoet klinkt, is ook dit boek een feest om te lezen.
Juliette groeit op in een warm en liefdevol gezin. Spil is de muzikale vader die ieder weekend met zijn kinderen optreedt; hij zingt, broer Louis speelt trompet en Juliette danst. Als ze oud genoeg is, danst haar zusje Mia ook mee. Op de avonden dat deze familie optreedt, zit het café stampvol. Deze mooie tijd is voorgoed voorbij als de vader plotseling dood neervalt. Pas dan ontdekt Juliette de ware aard van haar moeder. Haar droom, muziek studeren, valt in duigen en om het gezin te onderhouden, gaat ze werken bij de bakker. Louis houdt het thuis voor gezien en krijgt elders onderdak. Hij wordt schoolmeester.
Het leven is niet makkelijk voor Juliette en eindigt in een vreselijk drama. Broer Louis neemt de regie van haar leven over, moet daarvoor veel moois achterlaten en ze verhuizen samen naar de andere kant van Vlaanderen, naar een klein dorp waar niks te beleven valt en waar Louis bovenmeester wordt.
Hier wisselt het verhaal van perspectief en Wilfried, kroegeigenaar van het lokale café, wordt de verteller. Als Louis het café bezoekt, valt hem de racefiets van Wilfried op die boven de toog hangt. Louis daagt hem uit het wielrennen weer op te pakken. Terwijl Juliette de deur niet uitkomt en daarom onderwerp is van wilde verhalen, stort Louis zich op het dorpsleven. Hij wordt trainer van een groep wielrenners voor de kermiskoers en Wilfried haalt de fiets van zijn ereplaats en traint mee. Hij maakt kennis met Juliette en wordt stapelverliefd. Maar ook dit deel eindigt met een vreselijk drama.
Tenslotte, in het derde deel, wisselen de twee vertellers elkaar af waarin Juliette een uitdaagster krijgt. Een nichtje van Wilfried bezoekt haar regelmatig als ze ontdekt hoe goed Juliette kan zingen. Het nichtje, ze is achttien, kan ook goed zingen maar wil het nog veel beter leren. Omdat Juliette zangles heeft gehad, kan zij, eerst met tegenzin maar langzamerhand enthousiaster, het nichtje veel bijbrengen.
De verschillende drama’s, er gebeurt veel in dit boek, worden nuchter verteld. De dialogen, vooral die in het café, zijn sappig van toon, de gevoelens afwisselend rauw en zoet. Els Beerten beheerst de taal tot in de puntjes. Door haar taalgebruik hoor je het Vlaams en zou je het boek het liefst hardop willen voorlezen. Kortom: prachtig!
