Puike bundel
Langzaam afbouwen op deze planeet – Nico Dros – Van Oorschot – 182 blz.
In deze bundel staan zeven korte verhalen en hij eindigt met een novelle die op het eiland Texel speelt in de zeventiende eeuw. Deze kleine novelle, Twee Dooilingen gaat over Nanie en Josef die elkaar op de kermis ontmoeten en geheel tegen de verwachting van die tijd in, neemt Nanie het initiatief. Het wordt een liefdesaffaire waarin Nanie uit de kerk gegooid wordt en Josef naar Indië vaart en pas drie jaar later terugkeert. Het verhaal heeft geen gelukkig eind, zoals de titel misschien al een beetje verraadt. Het had ook gerust kleine historische roman hebben kunnen worden, want alle ingrediënten daarvoor zijn aanwezig. Misschien is Dros dat ooit van plan geweest, maar als novelle bevalt hij ook.
Een rode draad is niet te ontdekken in deze bundel of het moet zijn dat het over menselijke relaties gaat. Dros kan behoorlijk vaart in de verhalen houden, waardoor je met plezier doorleest. In Twee Dooilingen weet hij de sfeer van de tijd goed te vangen door te strooien met uitdrukkingen die heden ten dage niet meer worden gebruikt en zoals met deze strofe uit een oud lied:
‘Lullepeype ende cloetensacke
Die en gaen dees’avont
Drie-maele inder pracke.’
Of bovenstaande strofe verzonnen is of echt, weet ik niet, maar hij klinkt goed.
Ook in het verhaal dat in Indonesië speelt, Going Native, weet Dros de sfeer heel goed te verwoorden en daarin toont zich zijn vakmanschap. Alle verhalen ademen een eigen en unieke sfeer uit. Speciaal wil ik nog Het weerzien noemen, een ontroerend verhaal over twee mensen die behoorlijk in leeftijd verschillen en die elkaar na vele jaren weer ontmoeten, op initiatief van de vrouw die op zoek was naar haar vader. Haar vader vindt ze niet, maar wel een lieve man die haar in de armen sluit.
Nico Dros is vooral bekend vanwege zijn historische romans, maar doet het dus op de korte baan ook erg goed. Langzaam afbouwen op deze planeet heeft me aangenaam verrast.
