Bivakkeren op een parkeerplaats

Kalme Chaos- Sandro Veronesi – Vertaald door Rob Gerritsen – Prometheus – 416 blz.

Pietro Paladini zit samen met zijn broer op het strand aan de Middellandse Zee, uitgeput van een middagje surfen. Dan horen ze hoe twee vrouwen om hulp roepen. Beiden bedenken zich geen moment en springen in zee. Met gevaar voor eigen leven redden ze de vrouwen, maar aan het strand lijkt niemand hen op te merken.
Op hetzelfde moment, blijkt later, is zijn verloofde Lara overleden onder de ogen van hun 10 jarige dochter Claudia. In plaats van overweldigd te zijn door zijn verdriet, lijkt Pietro haast gevoelloos en zijn dochter lijkt dit over te nemen. Op de eerste schooldag belooft Pietro in de auto voor de school te wachten tot het einde van haar dag.

Deze ene dag loopt uit tot een maandenlang wachten op de parkeerplaats voor de school. Hij lijkt geen reden te hebben om terug te keren naar zijn werk, waar net een fusie voor de deur staat. Langzamerhand komt de buitenwereld naar hem toe in de auto in plaats van dat Pietro de “normale” wereld weer in gaat. Pietro spreekt vooral uit zijn auto en een nabijgelegen bankje – waar hij eerst wordt bezocht door zijn kantoor collega’s, en later door zijn baas, zijn broer en de vrouw die hij gered heeft. Hij blijft een uiterlijk een kalme toeschouwer in de chaos van het dagelijks bestaan.

De schrijver maakt er een kunst van om in details te schrijven, zonder dat dit vervelend wordt. Soms is het wat moeilijk om je met de hoofdfiguur te identificeren, wie voelt er nu geen verdriet bij het overlijden van zijn grote liefde. Toch maakt dit gegeven het boek juist interessant, want hoe overleef je zo’n verlies als je juist niets voelt en de wereld om je heen draaft maar door? Het is mooi om te lezen hoe de wereld in zijn richting lijkt te bewegen op het moment dat hij stil blijft staan, zowel letterlijk als figuurlijk.

De vraag blijft, is Pietro nu gek omdat hij niets voelt en van een afstand naar iedereen kijkt, of is de wereld gek, door altijd maar door te rennen, bang te zijn voor ontslag en alle andere dingen die op ze af komen. Of toch Pietro, die ondanks zijn afstand vaak paranoïde gedachtes krijgt van wat hem verteld wordt. Door de humor wordt het geheel een goed leesbaar boek, met een eind waarvan je verwacht dat de bom uiteindelijk zal barsten, maar waarvan het toch weer anders afloopt. Of dat laatste passend is in het verhaal mag een ieder zelf uitmaken, ik zelf vond het wel verrassend.

Jeanine Notten