Het einde van een leven
Mijn hoofd is hol – Christine Kliphuis – Compaan – 208 blz.
De moeder van Christine Kliphuis was altijd een actieve en creatieve vrouw geweest, maar op een dag wordt ze gevonden achter de voordeur door haar hulp, getroffen door een hersenbloeding. Al snel blijkt dat ze halfzijdig verlamd is en afasie heeft. Ze is weduwe en heeft drie kinderen twee dochters en een zoon. Met een dochter heeft ze al een aantal jaren geen contact meer. Christine staat haar moeder, die in Groningen woont, als eerste bij, omdat broer Henk helemaal in Zeeland woont.
Per jaar krijgen ruim 40.000 mensen een eerste beroerte, vaak met blijvende geestelijke en lichamelijke gevolgen. Veel mensen zullen de situatie waarin Christine en haar moeder verzeilden dan ook heel goed kunnen aanvoelen en veel herkennen. Hoewel Mijn hoofd is vol natuurlijk ook een persoonlijk verhaal is en elke situatie natuurlijk net weer anders is.
Moeder is aan de rechterzijde verlamd en kan in het begin slecht praten. Dat wordt allengs beter en Christine is verbaasd over het feit dat ze nog zo coherent kan vertellen. Niet altijd overigens. Het gaat met ups en downs.
Wat gebeurt er als iemand niet meer over zijn eigen leven kan beslissen? Anderen nemen het over, maar dat gaat niet altijd soepel. Moeder heeft niemand gemachtigd om over haar bankrekening te beschikken en bij de ABN Amro bank zijn ze niet heel coöperatief. Moeder moet zelf maar langskomen om de beschikking te tekenen en anders moet er een notaris aan te pas komen. Uiteindelijk gebeurt dat laatste. Zo hobbelt Christine van het ene probleem naar het andere. Gelukkig vaak bijgestaan door haar nieuwe man Bert en haar broer Henk die met zijn vrouw regelmatig overkomt uit Zeeland.
Moeder wordt niet meer beter en er moet een verpleeghuis gezocht worden. Een omstandigheid waar veel kinderen van zieke ouder mee te maken krijgen. Hoe vind je een goed tehuis? Overal is er wel wat en je wilt toch dat je ouder nog een paar leuke jaren kan hebben. Intussen grijpt de situatie van moeder ook diep in in het leven van Christine Kliphuis zelf. Zij moet schipperen tussen de thuissituatie met een dochter die eindexamen doet, haar werk en ze heeft te maken met haar eigen emoties over het lot van haar moeder.
Christine Kliphuis schrijft het allemaal helder op. Je wordt op sleeptouw genomen en loopt aan de hand van haar mee. Een heel herkenbaar verhaal voor velen. Het is een achtbaan van emoties, beslissingen, teleurstellingen, wanhoop en hoop. Een boek dat je een houvast kan bieden als je zelf in zo’n situatie belandt. Je staat er soms alleen voor, maar anderen hebben soortgelijke situaties het hoofd geboden en doorstaan.
