Veel speelsheid en humor in debuutroman Mano Bouzamour

De belofte van Pisa – Mano Bouzamour – Prometheus – 248 blz.

Lang niet alle debuutromans weten zoveel teweeg te brengen als De belofte van Pisa van Mano Bouzamour. In dit boek, dat is gebaseerd op zijn eigen leven, schuwt hij de nodige kritiek op de eerste generatie immigranten en de Islam niet. Het gevolg liet zich kennen: duizenden bedreigingen en kritische reacties op sociale media. Ook zijn ouders willen hem niet meer zien. Was dat het allemaal waard?

Samir, die zich liever Sam laat noemen, groeit op bij zijn weinig geïntegreerde ouders in de beruchte Diamantbuurt in Amsterdam. Zijn broer is betrokken bij zware criminaliteit en zelf hangt Sam ook al regelmatig rond op straat. Sam wil alleen méér maken van zijn leven en meldt zich aan bij het elitaire Lyceum in Amsterdam-Zuid. Zonder horten of stoten gaat dat natuurlijk niet, en daar komt bij dat hij één van de eerste allochtonen is die zijn gezicht durft te laten zien op deze ontzettend blanke school. Ondertussen wordt zijn broer tot een gevangenisstraf veroordeeld, doordat diens beste vriend hem verraadt. Sam zweert wraak en is vanaf dat moment op oorlogspad.

Hoewel het verhaal niet een originele spanningsopbouw kent, weet De belofte van Pisa je wel te boeien. Bouzamour schrijft met een pakkende, speelse stijl die aanstekelijk werkt en ervoor zorgt dat je Sam als personage omarmt. Maar het zijn toch vooral de details en uitgebreide beschrijvingen die het verhaal versterken en een eigen karakter geven: ‘Schouders zo groot als kanonkogels, zijn borstspieren strak gestroomlijnd als een haaienkop met netwerkjes van aders stevig als gevlochten henneptouwen, sierlijk meanderend door zijn imposante lijf.’

Ondanks het feit dat het boek makkelijk leest, ontbreekt er wel een duidelijke verhaallijn. Door de vele flashbacks en gedachtestromen waar je als lezer in wordt meegezogen, vervaagt de rode draad in het verhaal. Regelmatig word je heen en weer geslingerd tussen verschillende tijdsspannen. Ook ontbreekt er de nodige verdieping in de Marokkaanse cultuur. Juist Bouzamour, met zijn Marokkaanse achtergrond, zou voor eens en altijd korte metten kunnen maken met de uitgekauwde stereotype beelden. In plaats daarvan recyclet hij ze juist en dat is zonde.

Bouzamour’s bevlogenheid en humor weet gelukkig een hoop goed te maken en ondanks de nodige chronologische struikelblokken, is De belofte van Pisa een goed te verteren, speels verhaal.

Marcus Siebes