Het maakt niet uit wát je schrijft, maar hoe je het opschrijft
Hoe ik per ongeluk een boek schreef – Annet Huizing – Lemniscaat – 129 blz.
Achterflap:
Katinka wil schrijfster worden. De verhalen komen zomaar op in haar hoofd, maar ze weet niet goed hoe ze die op papier moet zetten. Ze klopt aan bij haar overbuurvrouw Lidwien, een beroemd schrijfster. Terwijl ze samen kruiden planten, het tuinpaadje aanstampen en de oude wilg snoeien, leert Lidwien Katinka over show, don’t tell en kill your darlings. En Katinka begint te schrijven. Over haar vader die verliefd is of een midlifedinges heeft, over zijn nieuwe vriendin Dirkje, en over haar moeder, die overleed toen Katinka drie was maar die ze nu pas echt begint te missen. Ondertussen heeft Lidwien haar eigen worsteling. Want zal ze ooit nog een nieuw boek schrijven? Terwijl er een bijzondere vriendschap tussen de twee ontstaat, leert Katinka om te kijken naar wat áchter personages zit. En schrijft ze per ongeluk een boek.
Dit boek met een aantrekkelijke cover is verdeeld in 44 korte hoofdstukken. Er is gekozen voor twee kleuren letters. De zwarte zijn voor het verhaal dat Katinka aan het schrijven is en de blauwe voor de tips van Lidwien en de gesprekken tussen haar en Katinka. Het leest lekker en naarmate het boek vordert, maak je kennis met Katinka, haar familie en met Lidwien. De vriendschap tussen Katinka en Lidwien, de relaties tussen Katinka en haar vader, zijn vriendin en haar broertje krijgen steeds meer gestalte en diepgang. Het is allemaal mooi verwoord. Ook heeft de schrijfster zich goed in weten te leven in de belevingswereld van de 13-jarige Katinka met alle problemen en interesses die meiden van die leeftijd zouden kunnen hebben.
Annet Huizing heeft het voor elkaar gekregen om drie tijdlijnen – het nu van Katinka en Lidwien, de geschiedenis van de hoofdfiguren en het verhaal dat Katinka schrijft – door elkaar te weven, zonder dat er verwarring ontstaat. Het geheel blijft een prettig leesbaar boek met een vleugje humor, maar waarbij ook verdriet en vriendschap een grote rol spelen.
Conny Schelvis
Femke(11): Omdat ik zelf ook later het liefst schrijfster wil worden, wilde ik het boek graag lezen. Omdat ik de titel had gelezen en de achterkant, dacht ik dat er wel wat meer schrijftips in zouden staan. Omdat Katinka ook tips krijgt. Er zat een schriftje bij met dezelfde kaft als het boek om zelf je verhaal in op te schrijven en dat vond ik erg leuk. Het boek was makkelijk te lezen er waren geen moeilijke woorden. Het was anders dan ik dacht, maar ik vond het wel een mooi verhaal, vooral hoe ze schreef dat ze haar moeder mist.
