Bijzondere mensen geven het leven kleur
Wij zijn bijzonder, misschien zijn wij een wonder – Ted van Lieshout – Leopold – 22 blz.
Drie balletdansende jongens sieren de omslag van dit boek dat weer, zoals we van Van Lieshout gewend zijn, een prachtige vormgeving heeft. De drie jongens duiken nog een paar keer op in grote en kleine vorm als silhouetten en met gezichtjes in het eerste gedicht van de bundel. Het gaat over jongetjes die de hele dag willen dansen, maar dat niet mogen van hun moeders. Maar de drang om te dansen is groter dan het opvolgen van de wil van hun moeders en dus lopen ze weg van huis en dansen de wijde wereld in.
De meeste gedichten gaan over mensen die afwijken van de norm. Gelukkig maar, vind ik, want ze geven kleur aan het leven. Vaak worden ze kunstenaars, zoals Ted van Lieshout zelf, die in dit boek lekker op dreef is met taal en beeld. Sommige gedichten hebben bewust of onbewust een hoog Annie M.G. Schmidtgehalte, rijmend en ritmisch, zoals ‘De juf’ waarin een schooljuffrouw helemaal niet meer voor de klas wil staan, maar uit haar doorsnee bestaan wil breken door bij een circus te gaan. Ze oefent alvast in de kale bomen van het bos, waar de drie jongens die de wijde wereld in dansen ook weer te zien zijn.
Wat ook heel bijzonder kan zijn, zeker in deze tijd, is als een kind zich onberispelijk gedraagt. Recent onderzoek wees uit dat ouders ‘gehoorzaamheid’ van een kind niet zo belangrijk vinden en dus zie je om je heen veel kinderen die zich bepaald niet onberispelijk gedragen.
Niet alle gedichten gaan over bijzondere mensen. Er is ook nog een eigenzinnige trein, een afwijkend varkentje en een angstig spook dat het donker verafschuwt en alleen wil spoken als er een lichtje brandt.
Zijn de drie jongens aan het eind van het boek volwassen geworden? Het lijkt er wel op. In het laatste gedicht zijn er drie mannetjes die met een hoed op in bad spelen. Ook zij hebben weer moeders die bezwaar maken tegen hun gedrag. Deze keer luisteren ze wel en zetten ze hun hoedjes af. Wat is er dan nog zo bijzonder aan? Nou, drie volwassen mannen die met zeep en eendjes spelen zie je toch echt niet vaak. Van Lieshout heeft Walter Blanken, Paul de Leeuw en Gers Pardoel zo ver gekregen om samen in bad en op de foto te gaan.
Jammer, dacht ik toen ik deze bundel van Ted van Lieshout uit had. Dan nog maar eens gelezen, want dat moet je toch doen met gedichten. Er zijn gelukkig ook genoeg andere bundels van Van Lieshout die je met genoegen kunt lezen. Van Lieshout is een van onze meest veelzijdige (taal)kunstenaars en terecht genomineerd voor de Hans Christian Andersen Prijs.
