Grootse roman over het leven en de liefde
Schitterende ruïnes – Jess Walter – Uitgeverij Marmer – 410 blz.
In het piepkleine, slapende Italiaanse dorpje Porto Vergogna runt Pasquale na de dood van zijn vader het enige hotel dat het dorp rijk is. De droom van Pasquale is om het hotel groot te maken en het dorp te laten floreren. Als er maar Amerikaanse toeristen naar Porto Vergogna zouden komen…
Op een dag lijkt zijn droom in vervulling te gaan. Een jonge Amerikaanse actrice neemt haar intrek in het hotel. Zij blijkt echter ernstig ziek te zijn en de jonge Italiaan trekt zich haar lot aan. Vijftig jaar later gaat een oude Italiaanse heer naar Hollywood, op zoek naar een verloren liefde…
“Ze glimlachte en Pasquale was ogenblikkelijk verliefd, voor zover dat mogelijk is, en zou dat de rest van zijn leven blijven – niet eens zozeer verliefd op de vrouw, die hij helemaal niet kende, maar verliefd op het moment.”
Jess Walter zet met Schitterende ruïnes een grootse roman neer. Het verhaal beslaat vijftig jaar en het leven van vele personen. Er lopen ontzettend veel lijntjes door het verhaal en er komen veel personages ten tonele. Door al deze wisselingen van personen, maar zeker ook in tijd, wordt hier en daar wat verwarring gezaaid. Toch blijft de hoofdlijn gedurende het hele verhaal duidelijk. Deze hoofdlijn is meeslepend….het verhaal van een grote, maar onmogelijke liefde. De lezer wordt meegenomen van het schilderachtige Italië in 1962 naar het zakelijke en harde Hollywood. Knap hoe aan het einde van het boek de vele lijntjes toch samenkomen. Er blijft niets te raden over, de schrijver knoopt alle eventuele losse eindjes aan elkaar.
Walter heeft een mooie stijl van schrijven. Niet gemakkelijk, ik moest echt mijn aandacht erbij houden, maar zeer zeker de moeite waard. Hij gebruikt mooie, uitgebreide beschrijvingen die zorgen voor een levendig toneel.
De hoofdpersonen worden goed uitgewerkt. Halverwege het verhaal zag ik echter even door de bomen het bos niet meer, zoveel personages liepen door elkaar heen.
Behalve wisselingen in persoon en tijd, gebruikt Walter ook verschillende stijlen. Verspreid door het boek staan hoofdstukken geschreven als toneelstuk of filmscript. Dit past natuurlijk helemaal in de setting van het verhaal en is dus absoluut niet storend of verwarrend.
De delen van het verhaal die spelen in het slapende Italiaanse dorpje trokken mij het meeste aan. De sfeer wordt goed getroffen, je waant jezelf bijna in mediterrane sferen. De beschrijvingen van Hollywood en de filmwereld boeiden mij minder, al wordt er een reëel beeld geschetst. Mooi is de tegenstelling van een klein, doods dorpje in Italië en de harde filmwereld van Hollywood. Want ook in 1962 was het niet enkel rozengeur en maneschijn op de filmset. Leuke details zijn de historische feitjes waar dit verhaal omheen is gebouwd.
“Al die schitterende verwoeste levens…”
Schitterende ruïnes is een liefdesverhaal, het is echter geen zoetsappig, romantisch verhaal. Een liefde, ingehaald door het leven zelf. Vijftig jaar leven en liefde…het maakt van levensechte personages schitterende ruïnes…
Monique Dijkgraaf
