Leugens en manipulatie

De dode kamer – Bronja Hoffschlag – Agemo – 713 blz.

Bronja Hoffschlag (1981) begin op haar vijfde met lezen en ontwikkelde een liefde voor taal. Vanaf haar veertiende schrijft ze zelf, maar maakte vrijwel nooit iets af en miste nog ambitie om iets te publiceren. In de loop der jaren heeft ze zo wel haar eigen stijl gevonden. In november 2011 bedacht Hoffschlag twee verhaallijnen voor wat uiteindelijk haar debuut De dode kamer zou worden. Na een half jaar research, begon ze met schrijven. In plaats van de geplande 350 pagina’s, werd De dode kamer ruim twee keer zo lang. Op dit moment werkt Hoffschlag aan het vervolg.

Beroepswerkloze Lennart Larson en zijn jongere broer, succesvol architect Misha, zijn in alles elkaars tegenpolen. Lennart brengt zijn dagen door met drinken, blowen en het behouden van zijn uitkering, terwijl Misha zestien uur per dag werkt. Hun ouders zijn vijftien jaar eerder omgekomen bij een auto-ongeluk en dat verlies is een kruispunt gebleken, waarop de broers beiden een andere afslag hebben genomen. Het contact tussen hen verloopt moeizaam en er gaan soms weken voorbij waarin ze helemaal geen contact hebben. Maar wanneer Misha langere tijd zijn telefoon helemaal niet opneemt, gaat Lennart op onderzoek uit. Hij ontdekt dat zijn broer ontslag heeft genomen en is vertrokken naar Amerika. In een wekenlange zoektocht, wordt Lennart hard geconfronteerd met het verleden, leugens en waarheden, raadsels, codes, dubbele agenda’s en herinneringen. Lennart blijkt zijn broer niet zo goed te kennen als hij dacht en weet niet waar zijn broer allemaal toe in staat is. Ondertussen gaat Misha de confrontatie aan met het verleden en komt hij steeds dieper terecht in een uitzichtloze wraakmissie. Onbedoeld trekt hij daarbij de aandacht van serieverkrachter en – moordenaar Donald Skinner.

De dode kamer is een psychologische thriller. De vraag is niet ‘Wie heeft het gedaan?’, want dat is vrij snel duidelijk, maar om de ‘Waarom?’. Leugens, manipulatie, drank, drugs en geweld. Geen enkel ingrediënt ontbreekt.

Gelijk al wanneer je het boek opent en de eerste bladzijden hebt gelezen, wil je verder. Hoffschlag maakt je onmiddellijk nieuwsgierig. Wat is er met Misha gebeurd? En dus vooral: Waarom? De schrijfster blijkt een kei in het opbouwen van spanning en geeft maar kleine stukjes informatie per keer. Aan de hand van herinneringen en flashbacks krijgt de situatie steeds een duidelijker gezicht. Stapje voor stapje kom je dichterbij. Je moet wel verder lezen.

Regelmatig noemt ze iets wat in eerste instantie onbelangrijk lijkt, maar dan later toch terugkomt. Het verhaal in De dode kamer zit goed in elkaar. Het is spannend en leest gemakkelijk. De dikte van het boek zal mogelijk veel potentiële lezers afschrikken, maar het is de moeite van het lezen wel waard. Hoffschlag heeft het boek opgedeeld in vijf ‘boeken’, die ieder weer zijn opgedeeld in meerdere hoofdstukken, die als een soort dagboek op datum zijn gestructureerd. Het lijkt veel, maar is daardoor toch overzichtelijk.

Het grootste nadeel van De dode kamer is dat het nog niet af is. Het boek is uit, maar het verhaal is nog niet afgelopen. Gelukkig is schrijfster Bronja Hoffschlag al druk in de weer met het vervolg.

Felice Beekhuis