Minstens gelijkwaardig aan the Hunger Games

Divergent: Inwijding (filmeditie) – Veronica Roth – Van Goor – 248 blz.

Veronica Roth is een Amerikaanse schrijfster die pas 22 jaar oud was toen haar bestseller Divergent in Amerika werd uigegeven. Roth is de dochter van een Poolse moeder, een kunstenares, en een Duitse vader. Ze studeerde af in creatief schrijven aan de Northwestern University en woont in de buurt van Chicago. Ze is internationaal bekend als auteur van de Divergent-triologie met de titels Divergent(Inwijding), Insurgent (Opstand) en Allegiant (Samensmelting). Het eerste deel van de serie is verfilmd en draait op dit moment in de Nederlandse bioscopen. Voor deze recensie heb ik dan ook de filmeditie van het boek gelezen.

Divergent, of zoals het boek in Nederlands heet Inwijding, speelt zich af in een futuristisch Chicago. De wereld van de zestienjarige Beatrice is opgedeeld in vijf facties: Oprechtheid, Zelfverloochening, Onverschrokkenheid, Vriendschap en Eruditie. Ieder jaar moeten alle zestienjarigen kiezen bij welke factie zij voor de rest van hun leven willen horen. Voor Beatrice bekent dit dat zij een keuze moet maken tussen haar familie en haar ware identiteit. Haar beslissing verrast iedereen, vooral haarzelf.

“Eén beslissing bepaalt je vrienden.
Eén beslissing bepaalt je normen en waarden.
Eén beslissing bepaalt waar je staat – voor altijd.”

De onderverdeling in facties waarin je belangrijkste eigenschap centraal staat, is ooit opgericht met de beste bedoelingen. Maar dit kan ook problemen opleveren. Geen enkel systeem is perfect, hoe goed het ook uitgedacht is.

“Hij hoeft niet verder te vertellen. Ik begrijpt wat hij bedoelt. Misschien is Onverschrokkenheid ooit met de goede bedoelingen opgericht, met de juiste idealen en de juiste doelstellingen. Maar die is men ondertussen allang uit het oog verloren. En dat geldt ook voor Eruditie, besef ik. Heel lang geleden leefde Eruditie kennis en vindingrijkheid na om goede dingen mee te bewerkstelligen. Nu streven ze kennis en vindingrijkheid na met hebzucht in hun hart. In vraag me af om de andere facties met hetzelfde probleem worstelen. Ik heb er nooit over nagedacht.”

Zowel op internet als in de trailer van de film op televisie wordt er een vergelijking gemaakt met the Hunger Games van Suzanne Collins. Ik zie de overeenkomsten wel: een stoere tienermeid moet zich in een futuristisch Amerika zien te redden in een wereld die niet meer is zoals wij het kennen. Maar vanzelfsprekend is Divergent een geheel eigen verhaal. In het begin zie je de overeenkomsten, maar na een aantal hoofdstukken verdwijnt de vergelijking helemaal en leef je volledig mee met Tris, zoals Beatrice zich vanaf de factieverhuizing noemt. Als lezer word je al vrij snel meegezogen in als Tris’ angsten, maar ook in haar verlangens. Wat betreft het laatste, de spanningen tussen Tris en Four, overtreft Roth haar collega Collins.

Het is een cliché, maar gezien in de inhoud van het boek moet ik het toch zeggen: Divergent leest als een trein, een trein waarvan ik hoop nooit op of af te moeten springen. Ik zat even niet op te letten en het was ineens drie uren later. Ik wil zeker de volgende delen van de trilogie lezen, en als ik er aan toe kom, ga ik ook zeker binnenkort naar de bioscoop.

Felice Beekhuis