Op stap met een onhandige vogelaar
De Italiaanse chauffeuse. Alle vogelverhalen – Hans Dorrestijn – Nigh & Van Ditmar – 308 blz.
Sinds Hans Dorrestijn het toneelleven vaarwel heeft gezegd(alhoewel hij laatst weer optrad), vult hij veel van zijn tijd met het kijken naar vogels. Maar uit de verhalen blijkt dat hij dit al bijna zijn gehele leven doet. In de Italiaanse chauffeuse zijn vogelverhalen uit Dorrestijns vogelgids, Dorrestijns natuurgids en uit Dudeljo opgenomen. Ook nog een toegift van twee nieuwe verhalen. Wie de genoemde bundels al heeft gelezen, zal dus veel verhalen tegenkomen die bekend zijn. Niet dat het erg is om de verhalen van Dorrestijn nog een keer te lezen. Ook niet-kenners van vogels kunnen genieten van Dorrestijns stuntelige optreden in de natuur en zijn zelfspot.
Regelmatig gaat Dorrestijn mee met vogelreizen naar plekken in het buitenland en die leveren vaak grappige of tenenkrommende situaties op. Wat te doen als je ingewanden zich vullen met gas dat je eigenlijk hoognodig kwijt wilt, maar je wandelt in een groep? Dorrestijn overkomt dat nogal eens en dan laat hij zich ongemerkt terugzakken, zogenaamd kijkend naar een bijzondere vogel. Helemaal achteraan de groep ver weg van de anderen kunnen de stinkende winden zijn lichaam verlaten, maar wat als de anderen kennelijk ook last hebben van winderigheid en zich ook laten terugzakken?
Dorrestijn gaat, als alle vogelreizen zijn volgeboekt, eens mee met een vlinderreis. Maar vlinderaars zijn toch heel andere mensen dan vogelaars. Terwijl vogelaars zich langzaam door het landschap begeven, met de verrekijker in de aanslag, rennen vlinderaars als gekken door de natuur met hun netjes in de hand om die ene bijzondere vlinder te vangen en te bekijken. En dan die namen van die beestjes. Gewoon niet te onthouden.
Dorrestijn is heel goed in het observeren beschrijven van vogels, maar ook in het beschrijven van de ‘rare’ vogels die zich in zijn gezelschap bevinden en andere dieren die onderweg worden gezien.
“De eland kwam rustig het bos uit, kennelijk om een lekker hapje moeras te eten, maar toen hij ons zag, zette hij het op een lopen. De bewegingen die hij maakte, vertoonden veel overeenkomsten met die van een weldoorvoede straatmeid. Alles aan zijn lijf slobberde en slingerde. Maar toen de eland overging in draf, kwam daar verandering in: het dier rechtte de rug en de hals en tilde zijn knieën tot op de millimeter nauwkeurig op tot steeds dezelfde hoogte. Een en al beheersing en precisie. En hautain! Het renpaard van Queen Elisabeth kon er nog wat van leren.”
Zesendertig verhalen telt de bundel van heel verschillende lengte en ook van verschillende kwaliteit, maar dat zie je altijd in een bundel. Alle verhalen gaan over mensen, dieren en vogels en hebben altijd een komische inslag, dat maakt de verhalen licht en lekker makkelijk leesbaar. Het is wel een voordeel als je Dorrestijns enigszins melancholieke, krakerige stemgeluid kent, want dat hoor je dan terwijl je de verhalen leest en dat maakt ze net ietsje leuker.
