Plezier moet je zelf maken, maar Eyckmans helpt je alvast een eindje op weg
Verloren maandag – Valerie Eyckmans – Podium – 191 blz
Valerie Eyckmans is freelancejournalist en copywriter in Antwerpen. Naast het schrijven van columns, richt ze zich nu ook op fictie. Verloren maandag is haar debuut. Een geslaagd debuut. Eyckmans is een aanwinst voor de literatuur!
Eva Slaets is een dertiger met een rechtendiploma, maar ze bindt zich liever niet aan een vaste baan, man of familie. Ze komt haar tijd door met korte baantjes en nog kortere relaties. Het dagelijks leven verveelt haar, dus brengt ze regelmatig haar eigen motto in uitvoering: Plezier moet je zelf maken. Van pikante olie gooien over de pizza van de ene collega, tot het diep ongelukkig maken van de andere, Eva draait er haar hand niet voor om. Dit blijft echter niet altijd zonder gevolgen, ze kiest een verkeerd slachtoffer en wordt teruggepakt. Gaat ze zich toch nog als een volwassen vrouw gedragen?
In Verloren maandag neemt Eyckman het kantoorleven op de hak. Roddelende vrouwen, neuspeuterende bazen en seks op de werkvloer. Niets is te gek. Hoofdpersoon Eva heeft lak aan alles en iedereen en doet wat ze wil om ‘zelf plezier te maken’. Dit levert grappige situaties op, maar je wenst absoluut nooit het slachtoffer te worden van een vrouw als zij.
Eva vindt het zelf erg leuk om mensen een onzinverhaal te vertellen. Zo vertelt ze met een uitgestreken gezicht aan een jongen in de kroeg wat ze zogenaamd voor werk doet: “Ik leg hem uit dat ik een gesubsidieerd wetenschappelijk onderzoek leid dat onderzoekt of er een causaal verband is tussen het kijken van homoseksuele porno waarin de nadruk op anaal geslachtsverkeer ligt, en de consumptie van vroegrijpe bananen. Hij knikt en vraagt aan welke faculteit ik verbonden ben.”
Naast dergelijke uitspraken, weet Eyckmans ook situaties leuk te beschrijven: “’Bedankt voor de fijne avond, hij was eerste klas. Impeccable, zoals alleen de Fransen dat zo mooi kunnen zeggen.’ Hij maakt der een bijpassend nichterig gebaar bij, met zijn pink in de lucht, zoals alleen de Fransen dat zo goed kunnen. Ik kan een lachstuip niet onderdrukken en voel hoe een sliertje snot aan mijn neus ontsnapt om zich op mijn lippen met wat speeksel te mensen. Vier paar ogen kijken toe hoe ik als een kleuter met mijn mouw mijn neus en mond afveeg. Stijlvol afscheid nemen, niemand doet het beter dan ik.”
Met een uitgesproken hoofdpersoon en beeldende beschrijvingen, de korte hoofdstukken en de luchtige schrijfstijl is Verloren maandag een heel fijn verhaal om te lezen!
Felice Beekhuis
