Weinig spanning
Als padden schreeuwen – Lieneke Dijkzeul – Ambo/Anthos – 271 blz.
Flaptekst:
“Naakt en volkomen hulpeloos ligt Charlotte van den Broecke na een ongelukkig val op de koude vloer van haar badkamer. De dagen en nachten die volgen zijn een verschrikking en ze is ervan overtuigd dat dit haar dood betekent. Dan krijgt ze hulp uit onverwachte hoek.
Charlotte overleeft het ongeluk, maar na maanden van herstel is ze haar redders niet dankbaar. Integendeel. Wraakgevoelens worden een obsessie, en ze bedenkt een even simpel als doeltreffend plan. Wanneer bij de politie aangifte wordt gedaan van vermissing, neemt inspecteur Vegter de zaak aanvankelijk niet serieus.”
Voor Als padden schreeuwen heeft Lieneke Dijkzeul een ingewikkeld plot bedacht. Charlotte woont met haar vader in een groot huis even buiten de stad. Vader is aan bed gekluisterd en Charlotte verzorgt hem. Vader kan zich niet goed meer uiten, maar uit alles blijkt dat hij een dominante man is geweest. Wat gebeurt er met de zieke vader, terwijl Charlotte naakt en niet in staat zich te bewegen op de ijskoude badkamervloer ligt? Dat is op zich al een spannend gegeven, maar niet waar het in dit boek om gaat. Dat blijkt al snel.
Met Dijkzeuls vaste personages rechercheur Vegter en zijn vriendin Renée en collega Talsma gebeurt intussen ook van alles. Vegter is op de begrafenis van Talsma’s vrouw Stef. Niet veel later hervat Talsma toch zijn werk. Er wordt af en toe gerefereerd aan de rouw die Vegter ook heeft doorgemaakt en die Talsma nu treft. Hij verwerkt het op zijn Fries, met weinig uiterlijke emoties.
Er worden homo’s in elkaar geslagen en er wordt een onderzoek gestart naar wie de daders zouden kunnen zijn. Dat er een verband is tussen die daders en Charlotte van den Broecke is duidelijk. Naarmate het verhaal vordert, kom je er achter wat dat verband is.
Jammer is dat deze ‘literaire thriller’ nooit echt spannend wordt. Het verhaal switcht van Charlotte, naar de daders van de homobashing en dan weer naar de rechercheurs, die zowel in werk als privé worden gevolgd. Er zijn nog wat zaken met Charlotte aan de hand en ook met de daders van de bashing en dat is eigenlijk allemaal teveel van het goede. Ik kan hier niet verklappen wat er door Lieneke Dijkzeul allemaal wordt bijgesleept, want dan verraad ik teveel van het verhaal.
Als padden schreeuwen laat zich niet makkelijk samenvatten en daaruit blijkt al dat er geen duidelijke lijn in het verhaal zit. Ook is het boek als thriller niet erg geslaagd. Gelukkig schrijft Dijkzeul beter dan de doorsnee Nederlandse thrillerschrijfster. Weinig ergernis over clichés of afgekloven taalgebruik, alleen de plot is deze keer niet heel sterk. Dat is jammer, want ik ben echt een fan van haar boeken. Hopelijk was het een kleine misstap en zal haar volgende boek weer zinderen van de spanning en wel een duidelijke verhaallijn hebben.
