Zal hun wereld ooit weer compleet worden?
Ik geef je de zon – Jandy Nelson – Vertaling: Aimee Warmerdam – Blossom Books – 416 blz.
Ik geef je de zon is de tweede Young Adult-roman van Jandy Nelson. Het boek heeft meerdere prijzen en nominaties ontvangen waaronder de Michael L. Printz Award 2015.
Het verhaal gaat over Jude en haar tweelingbroer Noah. Ze zijn op hun dertiende onafscheidelijk, ondanks hun uiteenlopende karakters. Noah is introvert, tekent de heel dag en is in stilte verliefd op de buurjongen, terwijl Jude van de rotsen in zee springt en genoeg praat voor hen allebei. Hun oma is zweverig en moeder kunstzinnig terwijl hun vader een realistische man is die met beide benen stevig op de grond en er ouderwetse ideeën op na houdt. Hun moeder wil niets liever dan ze allebei op de kunstacademie te hebben en probeert ze hiervoor klaar te stomen terwijl vader dat niet ziet zitten.
Noah worstelt met zijn homoseksualiteit en Jude heeft een vreselijk eerste keer en keert steeds meer in zichzelf. Na een tragische gebeurtenis groeien Jude en Noah steeds meer uit elkaar. Drie jaar later spreken ze elkaar amper nog en lijkt hun band onherstelbaar beschadigd. Jude ontmoet een eigenwijze, vreemde, maar knappe jongen, die haar voorstelt aan iemand die haar hele leven (en dat van Noah) opnieuw omgooit.
Het verhaal heeft een wisselend perspectief. Noah vertelt de periode waarin de tweeling dertien is en de volgende jaren worden verteld door Jude. Alhoewel de verhaallijnen door elkaar lopen is de desbetreffende periode wel chronologisch. Boven elk hoofdstuk staat vermeld in welke periode het plaatsvindt en wie het vertelt. Beiden laten zien hoe ze die periode beleven en langzaam kom je er achter wat er is voorgevallen waardoor de tweeling uit elkaar is gedreven in de belangrijkste jaren van hun leven en of ze elkaar weer terug weten te vinden om zo hun wereld weer compleet te maken.
Ik ben door dit boek bijzonder verrast. Sommige stukken las ik met verwondering, misschien zelfs verbazing, maar vooral met veel plezier. Dit boek is meer dan een standaard Young Adult-roman. Mede door het taalgebruik dat je niet snel zou verwachten bij dit soort boeken voor jongeren.
Sommige stukken in de tekst zijn net zo sprekend als de kunst die er in behandeld wordt. De schrijfster neemt alle tijd om alles beeldend te omschrijven, de kunstwerken, de mensen en hun omgeving, maar zonder dat het langdradig en te veel wordt. Sommige zinnen zijn bijna poëtisch te noemen. De karakters uit het boek kunnen heerlijk cynisch uit de hoek komen. Deze combinatie maakt het prettig leesbaar. Maar ook heel apart, een heel eigen stijl. Een verrassend boek dus, dat niet alleen door de YA lezers maar ook door volwassen lezers van een goede roman zeker gewaardeerd zal worden.
Conny Schelvis
